ระดับน้ำ 1 ไอน้ำ (kg/ชม., bar) 2 น้ำป้อน เชื้อเพลิง 3 อัตราเชื้อเพลิง + GCV 4 T ไอเสีย · O₂ · CO โบลว์ดาวน์ จุดวัด 1–4 คือข้อมูลทั้งหมด ที่ต้องใช้คำนวณประสิทธิภาพ ทั้งสองวิธี หม้อไอน้ำแบบท่อไฟ — วิธีตรงใช้จุดวัด 1, 2, 3 (ไอน้ำที่ได้เทียบกับเชื้อเพลิงที่ป้อน) ส่วนวิธีสมดุลความร้อนใช้จุดที่ 4 ที่ปล่องเป็นหลัก เพราะอุณหภูมิไอเสียและ O₂ บอกได้ว่าพลังงานหายไปกับไอเสียเท่าไร
ผลเดินเครื่อง (สำหรับวิธีตรง)
ผลวิเคราะห์เชื้อเพลิง (ฐานใช้งานจริง, % โดยน้ำหนัก)
ผลวัดก๊าซไอเสียและสภาพแวดล้อม
พลังงานหายไปที่ไหน
คิดเป็น % ของพลังงานความร้อนจากเชื้อเพลิง (ฐาน GCV)
สูตรและเกณฑ์
วิธีตรง (Input–Output)
η = ไอน้ำ × (hg − hน้ำป้อน ) ÷ (เชื้อเพลิง × GCV) × 100
ข้อดี: ทำได้เร็ว · ข้อเสีย: บอกไม่ได้ว่าพลังงานหายไปที่ไหน และไวต่อความคลาดเคลื่อนของมิเตอร์เชื้อเพลิง
วิธีสมดุลความร้อน (Heat Loss / Indirect — อ้างอิงแนวทาง BS 845 & ASME PTC 4)
อากาศทางทฤษฎี = 11.6C + 34.8(H − O/8) + 4.35S (kg อากาศ ต่อ kg เชื้อเพลิง)
อากาศส่วนเกิน EA% = O₂ ÷ (21 − O₂) × 100 · อากาศจริง = อากาศทฤษฎี × (1 + EA)
มวลไอเสียแห้ง = CO₂ + SO₂ + N₂(จากอากาศ+เชื้อเพลิง) + O₂ ส่วนเกิน
L1 ไอเสียแห้ง = mg · Cp · (Tไอเสีย − Tอากาศ ) ÷ GCV × 100
L2 ไฮโดรเจนในเชื้อเพลิง = 9H · hไอน้ำ ÷ GCV × 100 โดย
h = 4.187(100 − Ta ) + 2257 + 1.88(Tไอเสีย − 100)
L3 ความชื้นในเชื้อเพลิง = M · h ÷ GCV × 100 ·
L4 ความชื้นในอากาศ = mอากาศ · w · 1.88 · ΔT ÷ GCV × 100
L5 เผาไหม้ไม่สมบูรณ์ (CO) = mCO × 10,100 ÷ GCV × 100 ·
L6 คาร์บอนในเถ้า = เถ้า × %C × 33,820 ÷ GCV × 100
η = 100 − ΣL · ประสิทธิภาพรวมระบบ = η − การสูญเสียจากโบลว์ดาวน์
เกณฑ์และแนวทางปรับปรุง
หม้อไอน้ำชีวมวล 70–82% · ถ่านหิน 78–86% · น้ำมัน/ก๊าซ 85–92%
O₂ ในไอเสียที่เหมาะสม: ชีวมวล 6–9% · น้ำมัน 3–4% · ก๊าซ 2–3% — ทุก 1% ของ O₂ ที่ลดได้ ประสิทธิภาพเพิ่มราว 0.5–0.7 จุด
อุณหภูมิไอเสีย: ทุก 20 °C ที่ลดได้ ประสิทธิภาพเพิ่มราว 1 จุด — แต่ห้ามต่ำกว่าจุดน้ำค้างกรด (ชีวมวล/น้ำมัน ~130–150 °C)
CO เกิน 400 ppm แสดงว่าการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ ควรตรวจการกระจายลมและการป้อนเชื้อเพลิง